M-e-e P-e-d

รบกวนคุณมนตรี และทุกๆท่านช่วยวิจารณ์การเขียนกลอนของผมให้ทีนะครับ เรื่องเนื้อหาของกลอน เห็นด้วยหรือเห็นต่างอย่างไร แสดงความเห็นได้เต็มที่เลยครับ

สวัสดีครับคุณป่าเมืองลุง (ถ้าบ้านเราก็ต้องพูดว่า ค่าเหอครับ)

เป็นกลอนร้อนแรง เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ แต่อ่านแล้วรู้ได้ว่าไม่ใช่ด่าคนเป็นครูอย่างไม่มีเหตุผล หรือด่าด้วยความเกลียดชัง  ถ้อยคำร้อนแรงที่สำแดงออกมา มีนัยถึงความรักและเป็นห่วงต่อคนเป็นครู

เรื่องครูหรือกระทั่งเรื่องระบบการศึกษาบ้านเรา มีคนด่ามาเยอะ และดูท่าแล้วจะยังมีให้ด่ากันต่อไปและอีกนาน (ฮา)

ผมไม่ทราบว่าในกระบวนการผลิตวิชาชีพครู  มีการถ่ายทอดและดึงเอาจิตวิญญาณครูที่มีอยู่ในตัวนักศึกษาออกมาบ้างไหม  แต่ยุคหนึ่งเมื่อ 20 ปีก่อนโดยประมาณ เด็กที่เอนท์เข้ามหาวิทยาลัยไหนไม่ได้ ก็จะแห่กันไป ว.ค.  เพราะ ว.ค.(วิทยาลัยครู) รับหมดไม่ว่าจะสมัครกันกี่คน  จึงมีคนที่จบ ว.ค. โดยไม่มีจิตวิญญาณครูเยอะแยะไปหมด  และเมื่อผ่านมา 20 ปี  นักศึกษา ว.ค. รุ่นนั้นก็เป็นคีย์แมนสำคัญในระบบการเรียนการสอนของปัจจุบัน 


นี่พูดกว้างๆ  เพื่อชี้ให้เห็นความพิการของระบบการศึกษาหน่วยหนึ่ง  ผมจึงไม่แปลกใจที่เห็นข่าวเลวร้ายที่ครูกระทำต่อเด็ก  ลงว่าคนเป็นครูไม่รู้ว่าจิตวาญญาณครูเป็นอย่างไร  ก็ยากนักที่จะให้เป็นแม่พิมพ์ที่ดีได้ 


ส่วนเรื่องของบทกวีนั้น ต้องขอเรียนตรงๆว่ายังเป็นสำนวนที่ดาษดื่นอยู่ อีกทั้งประเด็นยังไม่แหลมคมกว่าที่เคยมีคนเขียนมาเยอะแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งบทที่ว่า- "ไม่ได้หมายจะมาด่าใส่ร้าย

ไม่ได้คิดทำลายจ้องจับผิด

เพียงอยากให้คุณถามตัวสักนิด

คุณเป็นครูด้วยชีวิตหรือเป็นคู"

การออกตัวว่าไม่ได้มาด่า ทำให้งานสูญเสียอรรถรสลงไป แต่ตรวนี้เป็นเพียงรสนิยมส่วนตัวของผมเท่านั้นนะครับ  ผมรู้สึกว่าไม่ต้องออกตัวเลย  เพราะทำให้ความแรงของงานดูอ่อนยวบอย่างไม่จำเป็น

แต่ก็เห็นร่องรอยว่าคุณเขียนกลอน"เป็น"  เป็นโดยไม่ต้องฝืนจริต หรือนั่งหลับตาลอยตัวสู่อวกาศ แล้วอวตารลงมาเป็นกวี  ข้อแนะนำก็คือขยันเขียนให้มากๆเข้าครับ  ดึง "คำ" และ "สำนวน" ที่คุณมีอยู่ในตัวออกมาให้ได้ ให้เหมือนกับเวลาที่เราพูดคุยด้วยวาจา เพียงแต่เราพูดด้วยการพิมพ์แทนซะ


ยินดีต้อนรับเสมอครับ

บทต้น ถึง บทกลาง ...ตื่นเต้นดีค่ะ

สำนวน น้ำเสียง คุ้นๆ จังค่ะ

เหมือนว่า... จะเจอแบบผ่านๆ กันที่ไหนสักที่

ยินดีครับหากจะนำกลอนมาลงที่นี่ ผมเปิดบอร์ดนี้ให้กว้างเพื่อสิ่งนี้เป็นหลัก นับเนื่องมาก็หลายปีแล้วเหมือนกัน  มีน้องๆผ่านมาเยี่ยมเยียนและฝากงานให้ช่วยอ่านอยู่สม่ำเสมอ ก็วิจารณ์ไปตามที่แต่ละคนต้องการ ใครที่พอจะเห็นว่าฝีมือดีหน่อย ผมก็จะอัดแรงหน่อย(ฮา)  อย่าง น้ำพี้ คนหนึ่งล่ะ  คนนี้เขียนกลอนได้น่าอ่านอยู่ หากขยันเขียนต่อไปก็คงไม่ยากที่จะจารึกชื่อลงในวงวรรณ  หรือเป็นเรื่องสั้นๆอย่างของจ่าโจ(จ.ส.อ.โจ) นี่ก็น่าอ่าน มุมมองสบายๆในลีลาเอื่อยๆ แต่ก็มักจะแฝงนัยคมๆเอาไว้

เข้าเรื่องครูกันต่อ- ยังไงๆครูก็คืออาชีพหนึ่ง  ที่เหมือนกับทุกอาฃีพนั่นคือต้องการรายได้ที่ดี เหมาะควรแก่สภาพเศรษฐกิจและการลงทุน (ในกรณีของครู การลงทุนก็คือการค้นคว้าหาความรู้ใหม่ๆ การคิดค้นขวนขวายหาเครื่องมือสื่อการสอน การทำการบ้านในวิชาที่ต้องสอน)  ครูเป็นคำที่มาจากคำว่าคุรุ ที่แปลว่าหนัก ครุของชาวอีสานที่ใช้ใส่น้ำจึงสื่อความหมายของคำว่าหนัก  งานครูเป็นงานที่หนัก เพราะความแตกต่างจากอาชีพอื่นก็คือ ไม่ได้สอนเพียงแค่เงินเดือนเพียงอย่างเดียว แต่ต้องสอนทั้งวิชาความรู้ และการสร้างกระบวนทัศน์ต่างๆในเชิงก้าวหน้าแก่ศิษย์ และที่สำคัญคือต้องสอนให้ศิษย์รู้อะไรดีอะไรเลว เพื่อการเติบโตเป็นคนดี อยู่ร่วมในสังคมได้อย่างปกติ

รายได้ที่น้อยไม่สมกับงานของครู ก็คือเงื่อนไขหนึ่ง ที่ทำให้ครูบางคนหาเศษหาเลยเอากับเด็ก ระบบการศึกษาที่ถูกโยนมาจากกระทรวงก็ส่วนหนึ่ง ที่ทำให้ครูต้องเร่งรีบทำผลงานเพื่อให้ปรากฏในแผนงานและรายงานประจำปี  ดังนั้นการพัฒนาในเชิงวัตถุหรือคะแนนสอบของเด็ก จึงเป็นการนำเสนอผลงานความสำเร็จที่ง่ายและเห็นชัดที่สุด


ผมจึงพูดเสมอว่าหากต้องการให้เด็กของเราก้าวหน้า มีความรู้บรรจุในสมองที่เป็นมนุษย์ละก็  จำต้องรื้อกระทรวงศึกษาธิการทิ้งไปเสียก่อน  รื้อทิ้งแล้วสร้างใหม่ซะ

เรื่องนี้ยาวครับ

สวัสดีครับ แหะ แหะ

มาอ่านครับ

ชื่อเรื่องได้ใจจริง ๆ ครับ

แหะ แหะ สวัสดีครับ

บริบททางสังคมของแต่ละประเทศมันต่างกันนะครับคุณ ปภพ ฉนั้นคุณสามารถชี้ให้เห็นความแตกต่างของวัฒนธรรมได้  แต่คุณจะไปตัดสินว่าของใครดีกว่า ของใครไม่ดีกว่านั้น มันไม่ได้ โปรดใช้ความคิดบ้าง  ไม่ใช่ดูหมิ่นแต่แผ่นดินตนตามขนบ

ขอแก้ไขข้อความข้างบนเป็นดังนี้ครับ
--------------------------------------------

ประเทศฟินแลนด์ ได้ชื่อว่าจัดระบบการศึกษาดีที่สุดในโลกประเทศหนึ่ง
เขามีการคัดเลือกครูจากคนระดับหัวกะทิ ที่เพียบพร้อมทั้งทางด้านวิชาการและจริยธรรม
นักเรียนของเขาใช้เวลาเรียนน้อย แต่ได้คุณภาพมาก
เพราะเขารู้ว่าหัวใจของการพัฒนาการศึกษาคือคุณภาพของผู้ที่จะมาเป็น "ครู"

ประกาศความไม่ดีของ"คู"  แล้ว อยากให้ช่วยประกาศความดี ของ"ครู"บ้างครับ เพื่อเป็นกำลังใจให้กับท่านที่ยังคงมีจิตวิญญาณแห่งความเป็น "ครู"
-----------------------------------------------------

เรียน คุณ"ผ่านมาพบ"

ขอขอบคุณสำหรับความสนใจที่ให้กับสิ่งที่ผมเขียนไปไม่ว่าท่านจะด่าหรือชม ก็ถือเป็นเรื่องดีสำหรับผมที่จะได้มีกระจกสำหรับสะท้อนภาพของตัวเอง ถึงแม้ภาพจะบิดเบี้ยวไปบ้างก็ยังดีกว่าไม่มีเลย

ในความเป็นจริงแล้วสิ่งที่ผมนำเสนอนั้น เป็นการนำเสนอข้อมูลซึ่งมีที่มาที่ไป  มิได้นึกคิดขึ้นมาเอง (ก็อย่างที่รู้สมัยนี้ข้อมูลสามารถหาได้ง่ายทั้งจากหนังสือและอินเตอร์เน็ต ผ่านการคัดกรอง สอบเทียบอีกเล็กน้อย ก็สามารถนำมาใช้งานได้) ถ้าท่านตั้งใจอ่านแล้วจับประเด็นให้ได้ ท่านจะทราบว่าผมนำเสนอสามบันทัดแรกเพื่อจะเป็นที่มาของบันทัดที่สี่ซึ่งเป็นหัวใจของเรื่องและสอดคล้องกับเนื้อหาของกระทู้ ส่วนเรื่องที่ว่าใครจะเป็นที่สุดในโลกอย่างไรนั้นเป็นประเด็นรองซึ่งผมไม่ให้ความสำคัญมากนัก หากท่านข้องใจก็สามารถหาข้อมูลเพิ่มเติมเอาเอง  และผมก็มิได้มีเจตนาจะตัดสินว่าใครเก่งกว่าใคร เหมือนที่ท่านได้พิพากษาผมไปแล้ว และเพื่อความสบายใจ ผมก็ได้แก้ไขข้อผิดพลาดตามที่ท่านได้ท้วงติงแล้ว

ในยุคสมัยปัจจุบันนี้ ถ้าท่านมีลูก และลูกของท่านกำลังเรียนหนังสือในระดับประถมหรือมัธยมอยู่ ท่านจะพบว่าข้อความเหล่านี้มีมูล ควรค่าแก่การวิเคราะห์เป็นอย่างยิ่ง และผมก็มิได้มีเจตนา "ดูหมิ่นแต่แผ่นดินตนตามขนบ" ตามที่ท่านกล่าวหาแต่อย่างใด          หากเราจะพัฒนาตัวเองให้ก้าวทันโลก สิ่งแรกที่ต้องทำคือเรียนรู้และยอมรับความจริง เพื่อที่จะหาหนทางแก้ไขข้อผิดพลาด ซึ่งน่าจะดีกว่าการปิดหูปิดตาตัวเอง และกล่าวโทษโจษความไม่ดีของบุคคลอื่นเพียงอย่างเดียว มิใช่หรือ

อย่างไรก็ดี ผมจะยินดียิ่งหากท่านจะได้แวะมาเยี่ยมเวบบอร์ดนี้อีกในคราวต่อไป และรับฟังความคิดเห็นของสมาชิกทั้งหลาย ซึ่งในความเห็นส่วนตัวของผม บอร์ดนี้ประกอบไปด้วยเนื้อหาสาระที่มีประโยชน์ และมวลสมาชิกก็สื่อสารกันด้วยอัธยาศัยไมตรีอันดี ถูกก็ชม ผิดก็ชี้แจงและให้อภัยกัน ไม่ก้าวร้าว หยาบคาย  อีกทั้งสมาชิกของบอร์ดนี้ก็ล้วนแต่เป็นปัญญาชนซึ่งมีความคิด และอุดมการณ์ของตัวเอง และเคารพในความคิดเห็นซึ่งกันและกัน

หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกับท่านอีกครั้งพร้อมด้วยนามอันสูงส่ง

********** เก็บตก *************

บริบททางสังคม - คำที่ฟังหรู ดูดีมีชาติตระกูล แต่เป็นที่เข้าใจได้ยากสำหรับคนปัญญาน้อยอย่างผม ขอแนะนำให้อ่าน รวมบทกวีซีไรท์ "โลกในดวงตาข้าพเจ้า" ของคุณมนตรี ศรียงค์ เรื่อง มนต์รัก เอ็ม เอส เอ็น ในเรื่องนั้นมีคำศัพท์ใหม่ๆที่เข้าใจง่ายกว่า