Day 2 น้ำท่วม 53

by Little Bear @2 พ.ย. 53 21:50 ( IP : 223...85 ) | Tags : สัพเพ-เหระ , น้ำท่วม

2010-11-01 กลางดึก

พายุเริ่มเข้าถึงบ้านประมาณสามทุ่มกว่า ลมพัดโหมกระหน่ำ บ้านสะท้านไหว เสียงลมหวีดโหย เสียงฟ้าครางครืน ประกาย สว่างวาบวับ สายฝนซัดกระหน่ำอย่ารุนแรง

หลอดไฟที่เปิดไว้ในห้องดับลง รอบกายมืดสนิท ผมลุกไปหยิบไฟฉายมาไว้ใกล้มือ แต่ไม่กล้าออกไปนอกบ้าน ครัว หน้าบ้าน กลางบ้านเปียกโชกจากสายฝนที่ลมพัดกระหน่ำเข้ามาจากหลังบ้าน

น่าแปลกที่พายุมาจากทางทิศตะวันออก แต่ลมกลับพัดมาจากทางด้านตะวันตก หรืออาจจะมาจากทุกทิศทางก็เป็นได้

นับเป็นพายุที่รุนแรงที่สุดที่เคยเจอ

ผมนอนภาวนาข้อให้พ้นห้วงเวลานี้ไปได้ด้วยดีเถิด

ห้าทุ่ม ลมนิ่งสงบ สายฝนหยุดสนิท ท้องฟ้าปลอดโปร่ง เมฆขาวลอยระเรี่ยท้องฟ้า หลังพายุสงบทุกอย่างหยุดนิ่งไร้การเคลื่อนไหว ยกเว้นเพียงเสียงกบเขียดร่ำร้องอย่างร่าเริง

พายุผ่านพ้นไปแล้ว

ผมเปิดประตูออกไปดูพี่สาว เพื่อนำรถไปจอดที่บ้านข้าง ๆ ที่สูงกว่า แล้วกลับมาเข็นรถมอร์เตอร์ไซด์ตนเองไปด้วย น้ำหน้าบ้านเริ่มพ้นหัวเข่าแล้ว

น้ำเริ่มล้นตลิ่งคลองตอนห้าทุ่ม หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย น้ำหน้าบ้านก็ขึ้นมาถึงหน้าแข้ง แอว เพื่อนบ้านขอมาอาศัยอยูด้วยหลังจากส่งตายายไปบ้านที่ปลอดภัย

2010-11-02

เช้า หลังจากขนของในครัวขึ้นบนเรือนเรียบร้อย ได้รับโทรศัพท์จากน้องที่หน้าโรงเรียนหนองนายขุ้ยว่าน้ำหน้าโรงเรียนขึ้นมาถึงตาตุ่มแล้ว และมีแนวโน้มว่าจะขึ้นอีกเรื่อย ๆ ผมจึงออกไปบ้านป้าไรเพื่อย้ายรถไปจอดที่วัดซึ่งเป็นจุดที่สูงกว่า

ผมออกไปพร้อมกับเแอว แนน มอส และน้องอีก 2 คน ถึงปากซอน น้ำประมาณคอไหลเชี่ยวกราก เราผูกเชือกเข้าด้วยกัน พยายามเดินฝ่าสายน้ำที่ไหลผ่านถนน น้ำถึงคอทำให้เท้ายึดถนนยากมาก แต่ก็ผ่านไปด้วยดี ลองเดินไปทางถนนที่ใกล้กว่า แต่น้ำเชียวมาก ๆ เลยตัดสินใจไปตามถนนที่ไกลกว่า แต่น้ำไม่เชี่ยว

หลังจากย้ายรถเรียบร้อย จึงแวะเข้าไปในวัด ซึ่งกำลังมีงานทอดกฐิน แต่น้ำท่วม ทำให้ไม่มีใครมาในงานเลย

ขากลับ ตัดสินใจกลับทางถนนสายใกล้ซึ่งน้ำเชี่ยวมาก (ตอนมาฝ่ามาไม่ได้) ขากลับมีเพื่อนบ้านร่วมทางเพิ่มมากอีก 2 คน คือ เจษ กับหลวงรัต

หลังจากฝ่าสายน้ำเชี่ยวบนถนนสายแรกมาได้อย่างยากลำบาก เลี้ยวซ้ายอีกครั้งเพื่อจะไปให้ถึงปากซอยที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 20 เมตร ต้องเดินตัดสายน้ำเชี่ยวและน้ำลึกมาก เราเดินถลำไปตามสายน้ำเข้าไปในร่องถนนที่น้ำลึกเกินไปจนไม่เท้าไม่สามารถยึดพื้นไว้ได้

6 คนลอยจากพื้นถนน น้ำซัดไปทางสวนยาง ผมยึดรั้วลวดหนามไว้ได้ เหล็กแหลมของลวดหนามทิ่มตำทั้งมือและเท้า ผมพยายามยึดไว้ไม่ให้หลุด แอวซึ่งผูกเชือกกับเอวไว้กับผม ลอยไปติดที่รั้วลวดหนามห่างจากผมเกินที่จะจับไว้ได้ ส่วนที่เหลือผ่านรั้วไปเกาะติดอยู่กับต้นยาง

ทุกคนตกใจ ยึดรั้งต้านทานสายน้ำอย่างสุดแรง

ผมบอกแอวให้ส่งมือไปให้แนนกับน้องที่เกาะต้นยางใกล้ ๆ แอวที่ตกใจมาก ๆ พยายามจนสามารถไปเกาะต้นยางไว้ได้ ผมจึงปล่อยตัวเองให้ลอยไปเกาะต้นยางไว้ด้วยกัน และตรวจสอบเชือกที่ผูกไว้ ผูกใหม่ให้แน่นหนา

เจษกับหลวงรัต ไม่ได้ยังคงอยู่บนถนน ถอยกลับมาสู่น้ำตื้น และรีบไปเรียกคนมาช่วย

ทั้ง 6 คน มีคนว่ายน้ำไม่เป็นอยู่ 2 คน คือ แอวกับแนน ทำให้ผมไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก ในขณะที่มอสได้ว่ายน้ำไปมาระหว่างต้นยางเพื่อตรวจความแรงของน้ำ ซึ่งบางจุดน้ำไม่ได้เชี่ยวมากนัก บางจุดน้ำตื้นพอจะยืนได้ แต่ผมก็ไม่สามารถพาทั้งสองคนออกไปจากต้นยางนั้นได้ ทั้งด้วยความตกใจกลัวของทั้งสองคน ซึ่งอาจจะก่อให้เกิดอันตรายยิ่งขึ้นไปอีก ผมพยายามปลอบแอวให้เย็นเข้าไว้ท่ามกลางสายน้ำที่เย็นเฉียบจนเท้าเกือบจะเป็นตระคริว

ทุกคนเกาะต้นยางไว้แน่น รอคอยความช่วยเหลือ

เสียงเรือหางยาวดังมาจากที่ไกล ๆ ดังใกล้เข้ามา ผมตะโกนออกไป

"โห้ โห้ เรือ ช่วยทางนี้" เสียงเรือใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา ผมตะโกนซ้ำอีกหลายครั้ง เสียงเรือค่อย ๆ ห่างออกไป ผมหมดหวัง คนเรือคงไม่ได้ยินเสียงพวกเรา

ผ่านไปอีกเนิ่นนาน แต่ด้วยความหวังว่าต้องมีคนมาช่วยแน่นอน

ลุงล้อมค่อยพายเรือมาบนถนนที่เต็มไปด้วยน้ำ ผมเห็นแต่ไกล บอกกับทุกคนว่าเรารอดแล้ว

เรือพาแอวซึ่งยังคงตกใจไปส่งก่อนเป็นคนแรก ผ่านไปอีกนาน จึงได้วกกลับมาช่วยแนนกับน้องผู้หญิงไป

ผมกับอีก 2 คนตัดสินใจไม่คอยเรือ น้ำในสวนยางไม่ได้เชี่ยวมากนัก เราไม่สามารถว่ายทวนน้ำไปบนถนนได้ จึงตัดสินใจว่ายเกาะต้นยางไปทีละต้น ทีละต้น ผ่านสวนยางสวนแรกไปได้ น้ำไม่เชียวแต่ยังไม่มีทางออก เข้าไปสู่สวนยางสวนที่สอง จึงมีทางออกไปสู่ถนนได้

เราเดินกลับบ้านด้วยความเหนื่อยอ่อนและเพิ่งเริ่มรู้สึกถึงความเจ็บปวดแผลจากลวดหนาม

น้ำยังคงขึ้นเรื่อย ๆ ยังไม่มีวี่แววว่าจะลดลงแต่อย่างใด โทรศัพท์ที่ใส่ไว้ในถุงพลาสติกมีน้ำเข้าไปในถุงและเข้าไปในเครื่อง

โทรศัพท์อื่น ๆ เริ่มหมดแบตเตอรีลงไป นึกได้ว่าเรามีรถยนต์จอดอยู่สองคัน มีสายชาร์จในรถ จึงอยู่รอดไปได้อีกหนึ่งคืน

ค่ำนี้ เรากินเข้าแต่เย็นท่ามกลางแสงเทียน ผมเข้านอนแต่หัวค่ำ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เข้านอนตั้งแต่ 1 ทุ่ม ผมนอนไม่หลับ จึงเขียนบันทึกนี้ท่ามกลางความมืดมิดด้วย Android WPAD แล้วจึงมาเรียบเรียงใหม่อีกครั้งในตอนค่ำของวันรุ่งขึ้น

หวังว่าคืนนี้น้ำคงจะเริ่มลด

ภาพยังไม่สะดวกส่ง ค่อยตามมาภายหลัง

Relate topics

แสดงความคิดเห็น

« 4732
หากท่านไม่ได้เป็นสมาชิก ท่านจำเป็นต้องป้อนตัวอักษรของ Anti-spam word ในช่องข้างบนให้ถูกต้อง
The content of this field is kept private and will not be shown publicly. This mail use for contact via email when someone want to contact you.
Bold Italic Underline Left Center Right Ordered List Bulleted List Horizontal Rule Page break Hyperlink Text Color :) Quote
คำแนะนำ เว็บไซท์นี้สามารถเขียนข้อความในรูปแบบ มาร์คดาวน์ - Markdown Syntax:
  • วิธีการขึ้นบรรทัดใหม่โดยไม่เว้นช่องว่างระหว่างบรรทัด ให้เคาะเว้นวรรค (Space bar) ที่ท้ายบรรทัดจำนวนหนึ่งครั้ง
  • วิธีการขึ้นย่อหน้าใหม่ซึ่งจะมีการเว้นช่องว่างห่างจากบรรทัดด้านบนเล็กน้อย ให้เคาะ Enter จำนวน 2 ครั้ง