M-e-e P-e-d

พี่กนกพงศ์ ...

เธอทิ้งถิ่นที่เกิดกำเนิดหล้า เธอทิ้งถันมารดาคราวัยหวาน เธอจากจรจากจิตด้วยวิญญาณ เธอจากบ้านด้วยใจใฝ่คำนึง

เธอจากไปเพื่อสร้างงานสานวิถี เธอจากไปเพื่อสิ่งดี..ที่ดีกว่า เธอจากไปเพื่อสร้างงานสานชีวา เธอจากไปเพื่อวัดค่า..ค่าแห่งคน

เธอหมั่นสร้างที่ร้างทางชีวิต เธอหมั่นคิดที่ค้นพ้นใฝ่หา เธอหมั่นเขียนหมั่นเค้นเน้นลีลา เธอหมั่นสร้างคุณค่า..ค่าแห่งเธอ

การงานแห่งชีวิตลิขิตแล้ว หลับสบายเถิดพี่แก้วอย่าสงสัย จากจรจากลาเพื่อจากไป แต่จากใจพี่นี้นิรันดร์กาล

..............

ขอให้พี่หลับสบายท่ามกลางหุบเขาฝนโปรยไพรที่พี่รัก


แม้ปรางไม่เคยเจอพี่.. แต่ปรางก็รักและปรารถนาดีต่อพี่เสมอ

งานเขียนของพี่ทำให้ปรางรู้จักตัวเอง รู้ว่าควรจะเขียนอะไร และเดินไปในทิศทางใด

มาวันนี้.. ปรางอาจยังไม่ประสบความสำเร็จ แต่ปรางก็พอจะมองเห็นเส้นทางของตัวเอง.. ปลายทางยังอีกไกล ถ้าใจไม่ท้อก็พอไหว - -

ขอบคุณ...

บันทึกจากหุบเขาฝนโปรยไพร .. สะพานขาด คนใบเลี้ยงเดี่ยว ยามเช้าของชีวิต โลกหมุนรอบตัวเอง ป่าน้ำค้าง และ.. แผ่นดินอื่น..สถินอยู่ยั่งยืนแห่งนั้น มีสุขชื่นมื่นทุกคืนวัน ด้วยไฟฝันแห่งชีวิตลิขิตอารมณ์

. . .

ปล * รักตัวเองให้มากๆ รักพ่อ รักแม่

รัก F7 team , ตู้ , สามเก้าสี่หก , 5/17 , ชมรมฅนเขียนฝัน รัก tante PenPan , ศิริโศภณ โศภณา และคิดถึง ครูอุ้ม ครูเหนก ครูพวง ครูหนุ่ย อ.หยอย เสมอ . . และที่สุด รักศิลปากร