M-e-e P-e-d

แม้นคำนึงหนึ่งนั้นจักหวั่นไหว ผวาหวาดภวังค์ใจมิจางหน แม้ลุ่มลึกตรึกเร้นความเป็นคน จักเห็นแต่ม่านมนต์มายาใจ


จึงก้าวล่วงระทมใจข่มข้าม หวังพ้นทรามแห่งทุกข์ยุคสมัย แม้นต้องทนอ้างว้างบนทางไกล ข้าจักไปให้ถึงซึ่งฝั่งนั้น


โอ้ ฝากฝั่งแห่งสุขอันปลุกปลอบ แลราวรอบรัญจวนด้วยสวนฝัน แดนแห่งมิตรไมตรีนิจนิรันดร์ โดยหุบเขารำพันบทกวี


ทิพย์เถื่อนแห่งเรือนข้า จักโอบอุ้มด้วยเมตตาไปทุกที่ ปรารถนาอันชอบข้านอบพลี แด่ทุกสรรพชีวียามปวดร้าว


เพราะข้ามาจากดิน หาฤทธิ์ใดในชีวินมาเกริ่นกล่าว แลตัวข้ามิได้มาจากดวงดาว ใจข้าจึงเห็นเรื่องราวผู้ทุกข์ทน


แม้นโลกนองน้ำตาข้าจะซับ ใจข้าจักรองรับไปทุกหน เพื่อดับโศกที่ผันผ่าน .... ในแสนล้านกมล เพื่อหัวใจผู้คน .... พบสุขนิรันดร์


------------------------ ลานเทวา