M-e-e P-e-d

ผมเริ่มต้นด้วยการไถ่พรวนหน้าดินด้วยแรงงานของตนเอง ผมพลิกหน้าดินราว ๆ กับพลิกหน้าหนังสือเล่มโปรดของผม เมื่อหน้าดินได้ที่แล้วผมรดน้ำที่ตักเอามาจากก้นบึ้งลึกสุดของบ่อ ที่บรรพบุรุษของผมขุดประทังชีพมานานนับศตวรรษ ผู้คนในแถบนี้รู้จักชื่อเสียงของบ่อน้ำของเราได้ดี พวกแย้งกี้ก็เคยสู้รบตบมือกับนักรบของชนเผ่าเรา เพียงเพื่อแย่งสิ่งที่พวกมันเรียกว่าทองดำ

ผมพรมน้ำอย่างแผ่วเบาพอ ๆ กับที่นักแกะสลักหินอ่อนในวาติกันแกะรูปพระเยซูในอ้อมแค้นของพระมารดา พรมจนทั่วจนดินดำชุ่มไปด้วยความชื่น แล้วผมเอาไม้เท้าที่สืบทอดกันมาสิบศตวรรษแทงลงไปในดิน ให้เกิดเป็นรูเล็ก ๆ พอที่จะหย่อนเมล็ดพันธุ์พืชพิเศษของชนเรา ผมหยอดเมล็ดของมันอย่างประณีต ค่อยหยอดลงไปที่ละเม็ดสองเม็ด จนพื้นดินแถบนั้นคือไร่ของเรา เราปลูกทั้งฝิ่น กัญชาและยาสูบ พืชเหล่านี้เป็นพืชเศรษฐกิจทั้งนั้น ผู้คนนิยมชมชอบเสพมัน ผู้คนหลงใหลในกลิ่นของมัน ผู้คนมักลืมด้านดีของมันและกลับใช้ด้านเลวของมันมากล่าวหาพวกเรา มาระงับการทำไร่ของเรา

นี่ ก็ม้วนสุดท้ายที่มาจากไร่ของบรรบุรุษของเราในแอฟริกา หลังจากม้วนนี้แล้วไม่มีใครรู้จักมันอีกต่อไปแล้ว เพราะผู้คนโสโครกของโลกบอกว่ามันเป็นพิษเป็นภัยต่อสังคมรวม ผมไม่ได้ปฎิเสธว่ามันเลวร้ายถ้าคุณเอามันไปใช้ผิดที่ผิดทาง ในยุคก่อนเก่าบรรพบุรุษของเราใช้พืชเหล่านี้ในการประกอบพิธีกรรมทางความเชื่อ ไม่เคยมีบันทึกทางประวัติศาสตร์เล่มใด ที่บันทึกว่าบรรพบุรุษของเราตายเพราะพืชเหล่านี้ ที่เป็นเช่นปัจจุบัน เพราะมนุษย์อุตริปรุงแต่งกลิ่นจนมันไม่เหลือร่องรอยของธรรมชาติเดิมแท้ ก็แน่สิ เล่นเอาสารเคมีผสมแรงฤทธิ์ จะไม่ให้เสพติดได้อย่างไรเล่า

ไอ้เหี้ยนี่แม่ง หน้าตากวนส้นตีนจริงๆว่ะน้า !!!

.....รำพึง....ถึงพฤษภา.....

.....ควันเทาเบาบางบาง ล่องลอยอย่างอ่อนอ้อยสร้อย ชายหนึ่งซึ่งใจลอย นั่งปลดปล่อยรอยคำนึง

.....มือจับมวนยาเส้น ดูดเน้นเน้นระลึกถึง วันวารยังติดตรึง เหมือนประหนึ่งเมื่อวันวาน

.....พฤษภาปีผ่านพ้น คนดิ้นรนน่าสงสาร หลีกลี้หนีซมซาน อุดมการณ์ย่อยยับไป

.....โลหิตหลั่งไหลริน เปรอะแผ่นดินนั่นเพราะใคร ใครนั้นคงเป็นใหญ่ คนกราบไหว้ทั่วพารา

.....กี่ชีวิตที่ดับดิ้น พวกทมิฬมันเข่นฆ่า เหมือนอย่างเป็นผักปลา ไร้ราคาค่าไม่มี

.....ใครก่อ...ใครระยำ เฝ้าตอกย้ำทุกนาที ใครนั้นยังอยู่ดี มีชีวีในสังคม

.....วันเดือนเลื่อนผ่านไป อกหม่นไหม้ใจขื่นขม พฤษภา...ก็แค่...พฤษภาคม จะนั่งตรม...ทำไมกัน......


แหะๆๆๆๆ...มาส่งการบ้านค่ะพี่

อีริค--

//ไม่ใช่แค่การบรรยายว่าเป็นรูปผู้ชายหน้าแก่ๆเหมือนอีริค กำลังอัดพันรำอยู่อย่างเอาจริงเอาจัง
ก๊ากกกกกกกกกกกก   


จาวตาล--

ที่จาวตาลเขียนนั้น  คือกามองรูป  แล้วให้เกิดเรื่องขึ้นมา  เป็นจินตนาการที่รับผลจากรูป  เช่นที่ปุถุชนได้เกิดจินตนาการ
บทจบของจาวยังไม่มีพลัง  แผ่วเบาไปเหมือนว่าไม่รู้จะจบยังไงดี

ปัญหาของจาวตาลกับปุถุชนก็คือ  ขึ้นต้นดี  มีพลัง  มีความสวยงาม  แต่แผ่วโรยลงไป  อาจเพราะไม่สามารถจับอารมณ์งานได้ตลอดทั้งชิ้น

ทั้งปุถุชนและจา่วตาลยังมีความสารามถที่จะพัฒนาตนในจุดนี้ได้  อาจด้วยการหาบทจบมาก่อน  มันเหมือนเราคิดถึงผลลัพท์ก่อนที่จะอธิบายสูตรการคำนวนเลข  เช่น-  2  แล้วก็อธิบายว่า  1+1 เท่ากับ 2

หรือวิธีใดก็ได้ที่ตนจะคิดหาค้นมันเจอ


ลูกแมว--

อัตถิภาวะนิยมสัมบูรณ์!


//อย่าถามว่าแปลว่าอะไรนะ  โกรธตายเลยล่ะ  55555

(งวดนี้หมดไป 2 พัน ได้มั้ง  เสียดายเงินเนอะลูกแมวเนอะ)

[ หลังจากดูรูปนี้แล้ว พยายามนั่งลบความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับลุงคนนี้ออกไปจากสารบบสมองของตนเองเป็นเวลา 2 นาทีกว่า ].

( สูดหายใจลึกๆ อีกสองที )

ผมว่า คุณลุงคนนี้เป็นคนน่ากลัวนะ ผมว่าเค้าสามารถที่จะถล่มโลกในจิตนาการของเค้าเองได้เพียงแค่พลิกฝ่ามือเท่านั้น ลุงเค้าน่าจะเป็นคนขวางโลกนะ พร้อมๆกับน่าจะเป็นคนที่ยอมเปิดใจรับอารยธรรมแห่งความอิสระทางความคิดด้วยเช่นกัน แต่ในสิ่งที่ไม่น่าจะมีใครคาดคิด ลุงเค้าน่าจะสร้างสรรค์อะไรสักอย่างที่คนทั่วไปทำไม่ได้ออกมาเป็นรูปธรรม..

ใช่ล่ะมั้ย???

แหะ ๆ มาแจมมั่งดีกว่า ไหน ๆ  ก็มาแล้ว เดี๋ยวจะเอามาแปะนะคะ ขอเวลาไปคิดแป๊บนึง

เย้ ๆ แปะติดด้วย ตะกี้คอมแฮ็งค์อีกแล้วค่ะ นึกว่าจะต้องมานั่งคิดใหม่ซะแล้ว

ที่ปลูกฝังความ " คิด " ให้คนตัดสินคนที่ค่าของเงิน


มาแก้คำผิดครับทั่น

สวัสดี! ยุวฑูตแห่งกาลเวลา ลมโชยมาเหม็นกลิ่นซากศพวันวาน ข้าพเจ้าเพ่งพินิจสังขารอันแปรเปลี่ยน พร้อมบาดแผลแห่งความกล้าทบท่าวดวงมาลย์ คมมีดมายากรีดใจข้าฯ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า  เลือดชั่วช้าไหลผ่านอณูจิตใต้สำนึก ทว่าข้าพเจ้าก็ไม่ตาย..จะมีประโยชน์อันใดเล่ากับการดำรงอยู่ด้วยความมืดดำ

มาเถอะ!ท่านยุวฑูตแห่งกาลเวลา  ข้าพเจ้าอยากพบพูดคุยกับท่าน ข้าฯมิอาจหยัดยืนบนผืนดินแห้งกร้านได้อีกแล้ว  พาข้าล่องไปกับท่านด้วยเถิด เบื้องหน้าของข้าพเจ้ายังคุกรุ่นไปด้วยควันไฟแห่งความโสมม  นกพญาไฟฉีกเนื้อหนังมังสาออกเป็นชิ้นชิ้น คาวเลืกซากศพเตะจมูกข้า  วิญญาณเร่ร่อนวนเวียนอยู่ในป่าช้าคอนกรีตอย่างทุกข์ทรมาน

สาสมแล้ว!..ควันไฟสีเทาจงเข้าไปเกาะกุมหัวใจของสิงห์ผู้กระหายเยี่ยงข้า ไม่มีอะไรน่ากลัวอีกแล้วแม้แต่ปีศาจมฤตยู ข้าพเจ้าชาชินกับการสูบเลือดเนื้อกันเองของมนุษย์ผู้พล่าผลาญเผ่าพันธุ์ ไม่มีอะไรที่ข้าพเจ้าต้องกลัวอีกแล้ว..ถั่งโถมเข้ามาเลย! ข้าพเจ้าปรารถนาเพียงสิ่งเดียวในเพลานี้.. คือการได้เดินทางไปพร้อมกับท่าน.. "ยุวฑูตแห่งกาลเวลา" ..................................................... มาคลายความสงสัยค่ะ! ? คือ ธิดาดาวเอง เจ้าค๊า! แวะมาเยี่ยมเยียนกันค่ะ..พี่หมี่ บก.หนวด และมิตรสหายทุกท่าน  วิจารณ์กันได้เลยนะคะ เต็มที่ค่ะ!  ธิดาดาวยังอ่อนอยู่มากในหลายๆด้าน ต้องการคำชี้แนะค่ะ..

ก่อนอื่นก็ขอแก้ไขคำผิดสักนิดนะคะ ตรงย่อหน้าที่สองบรรทัดที่แปด .."คาวเลือดซากศพเตะจมูกข้า"..(แล้วก็ต่อเรื่อยไป....) โปรดสังเกตุคำในวงเล็บเป็นมุขที่ตลกใช้บ่อยๆ ขอยืมมาใช้นิดนึงค่ะ!

แห่ะ! แห่ะ!  พี่บ.ก.หนวดรูปงามแห่งเนชั่นสุดสัปดาห์ เล่นเอาธิดาดาวอึ้งเลยนะคะพี่รู้ละเอียดนะคะเนี่ย! พลาดนิดนึงตรงม.ปลาย รวมไว้หมดเลยนะคะ 555 ธิดาดาวอยู่ม.6 แล้วค่ะ  ปีหน้าคงไม่ได้อยู่ตรังแต่ยังยืนยันว่าไม่ทิ้งทั้งบทกวีและพี่ๆกวีถิ่นตรังทั้งหลายให้เดียวดาย 5555
ธิดาดาวคงบอกพี่อย่างที่มักใช้บ่อยๆ ว่า "เพิ่งเริ่มต้น"ค่ะ  ยังคงเดินตามไฟฝันอย่างมุ่งมั่นแม้ยังริบหรี่ จะโชติช่วงหรือไม่  นานแค่ไหน คงต้องให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ค่ะ

ธิดาดาวโชคดีที่มีโอกาสดีๆ และแรงสนับสนุนดีๆมากมาย กวีรุ่นครูและพี่ๆกวีทั้งหลาย เป็นแรงบันดาลใจสำหรับการก้าวเดินของธิดาดาวค่ะ  จะเห็นได้ว่าธิดาดาวรับอิทธิพลด้านสัญลักษณ์มาพอสมควร จากพี่กวีผู้มีพระคุณที่คอยสนับสนุนตลอดมา แต่ธิดาดาวจะพยายามเป็นตัวของตัวเองให้มากที่สุด (กำลังค้นหาเอกลักษณ์ให้ตัวเองอยู่ ค่ะ!)

ธิดาดาวยังมีจุดอ่อนอยู่มากที่จะต้องปรับปรุง โดยเฉพาะความสม่ำเสมอของการดำเนินเรื่องให้ต่อเนื่องจนจบ เป็นจุดบอดซึ่งธิดาดาวพยายามแก้ไขอยู่ค่ะ

ขอบคุณมากมายสำหรับแรงใจอันเป็นแรงผลักดันที่ดีเยี่ยม สำหรับก้าวต่อๆไปค่ะ!